Behandeling diabetische complicaties

De reguliere behandeling van diabetes (suikerziekte) richt zich voornamelijk op de stabilisering van de bloedsuikerwaardes. Voor eventuele complicaties die bij deze ziekte kunnen optreden hebben reguliere artsen een afwachtende houding, er wordt pas ingegrepen als er een complicatie wordt gediagnosticeerd. Deze houding wordt voornamelijk ingegeven door het ontbreken van reguliere behandelmethoden op dit gebied. Orthomoleculaire geneeskunde beschikt echter wel over de benodigde behandelingsmethoden en kan daardoor naast de reguliere behandeling ingezet worden voor preventie (voorkomen) en behandeling van diabetische complicaties. In deze inleiding wordt uitgebreid aandacht besteed aan de oorzaken van diabetische complicaties omdat deze oorzaken in het vervolg van deze serie gebruikt gaan worden bij het vaststellen van de benodigde orthomoleculaire preventie en behandelingsprotocollen.

Alle artikelen en behandelingsprotocollen zijn volgens het zelfzorg principe geschreven. Bij zelfzorg is niet de arts of specialist maar de patiënt zelf verantwoordelijk voor het correct uitvoeren van de behandeling. Toch adviseer ik patiënten om bij gezondheidsklachten eerst een arts te raadplegen. Een juiste diagnose is ook bij een zelfzorgtraject van onschatbare waarde.

Copyright © 2006 - pilliewillie.nl

- - Met dank aan: Paulina (diabetes patiënt) en Dr Dankmeijer, diabetes specialist - -

Diabetes een 2000 jaar oude ziekte

Diabetes is als ziekte al bekend van voor het begin van de jaartelling. Diabetes werd destijds gediagnosticeerd door urine te proeven. Kwamen de klachten overeen met diabetes en was de urine zoet van smaak dan was de diagnose duidelijk: diabetes. Onderscheid tussen type I en II kon toen niet worden gemaakt. Er waren destijds al dieetvoorschriften maar uiteindelijk raakten patiënten toch in coma en gingen dood.

In 1920 werd insuline ontdekt en het eerst uitgeprobeerd op een diabetische hond (Canadese Beagle) met de naam Marjore. In eerste instantie werd voor de behandeling van diabetes natuurlijke insuline gebruikt. Deze insuline was afkomstig van dieren. Deze natuurlijke insuline was kortwerkend en daardoor voor patiënten lastig te gebruiken.

Later waren farmaceutische bedrijven in staat om een insuline te maken die veel langer in het lichaam werkzaam bleef. Op zich een verbetering voor patiënten, ze hoefden minder vaak te spuiten, maar er was een keerzijde. Na een periode van ongeveer 30 jaar kwamen de nadelen van deze lang werkende insuline aan het licht: een toename van het aantal diabetische complicaties. Daarom gebruiken specialisten nu liever een kortwerkende insuline die voor de maaltijd wordt gebruikt aangevuld met een lang werkende voor de nacht.

De beste behandeling voor diabetes: regulier aangevuld met orthomoleculair

Orthomoleculaire geneeskunde wat is dat nu weer?

Dat is eenvoudig uitgelegd. “Ortho” betekent “goede” en “moleculair” is een ander woord voor “molecuul”. Dus orthomoleculaire geneeskunde betekent geneeskunde met goede moleculen, dus: genezing m.b.v. vitamines, mineralen, aminozuren, enzymen en spoorelementen. Orthomoleculaire geneeskunde is een geneeskunde waarbij geprobeerd wordt het lichaam te ondersteunen zich zelf te genezen. Dat lukt niet altijd, maar vaak wel en ook voor de orthomoleculaire geneeskunde geldt: voorkomen is beter dan genezen.

Reguliere behandeling alleen gericht op bloedsuiker

Diabetes wordt al meer dan 80 jaar door de reguliere geneeskunde als ziekte behandeld. De behandeling richt zich voornamelijk op het stabiliseren van de bloedsuikerwaarden met geneesmiddelen en dieetvoorschriften. Voor eventuele complicaties die bij deze ziekte kunnen optreden hebben reguliere artsen een afwachtende houding, wordt er een complicatie vastgesteld dan wordt er op dat moment via geneesmiddelen, operatie (amputatie) of dotteren (bloedvat verwijding) ingegrepen. Van preventiebeleid anders dan bloedsuikerstabilisatie is op het gebied van complicaties geen sprake.

Ook voor de oorzaken (vrije radicalen, verminderde anti-oxidantfunctie, AGEs, ontsteking cytokines) van diabetische complicaties heeft de reguliere geneeskunde weinig of geen belangstelling. Deze houding wordt voornamelijk ingegeven door het ontbreken van reguliere behandelingsmethoden op dit gebied.

Orthomoleculaire ondersteuningstherapie

Orthomoleculaire geneeskunde beschikt echter wel over methoden voor het verlagen van de hoeveelheden vrije radicalen, het verbeteren van de anti-oxidantfunctie en het verminderen van AGEs en gevaarlijke cytokines en het behandelen van de schade die daardoor is ontstaan. Deze vorm van geneeskunde kan daarom uitstekend als aanvulling op de reguliere behandeling worden ingezet.

Waarom weten reguliere artsen hier zo weinig van?

Dat is heel eenvoudig uit te leggen. De ontwikkeling van farmaceutische geneesmiddelen (chemische stoffen) kosten bedrijven als Bayer honderden miljoenen euro's. Daar komt nog bij dat er miljoenen moeten worden uitgegeven om alle doctoren en specialisten attent te maken op een nieuw geneesmiddel.

Bedrijven als Bayer doen dit alleen als ze de verwachtte winsten d.m.v. patenten op het geneesmiddel kunnen veilig stellen. Orthomoleculaire middelen zijn natuurlijke stoffen en dus niet te patenteren.

Als Bayer chroom (een vitamine supplement voor de stabilisatie van bloedsuiker) zou gaan maken en 100 miljoen zou uitgeven om chroom op de markt te brengen en miljoenen aan seminars, dan kunnen ze deze investeringen niet door patenten veilig stellen. Sterker nog, als ze succes hebben met chroom gaat de concurrent het ook maken waardoor de winst nog verder daalt. Voedingssupplementen worden door de “kleinere” concerns als Pharma Nord, Nova Vitae en Solgar gemaakt. Deze bedrijven kunnen door een lagere kosten structuur met minder winst rondkomen. Tezamen maken ze wereldwijd een groot aantal producten. Het is jammer dat alleen een zeer kleine kring van (orthomoleculaire) artsen weten dat deze middelen bestaan en weten hoe ze voor genezing toegepast moeten worden.

Een combinatie van reguliere en een orthomoleculaire visie heeft de toekomst

De traditionele reguliere geneeskunde, zoals beoefent door huisartsen en specialisten, is gebaseerd op een aanvalsstrategie. Deze aanval wordt ingezet met chemische strijdmiddelen (geneesmiddelen), door het gebruik van stralen met een hoge energie (bestraling) en het geheel of gedeeltelijk wegsnijden van zieke delen (operatie). Traditionele geneeskunde en orthomoleculaire geneeskunde worden duidelijk beoefend volgens twee verschillende zienswijzen. Waar de traditionele geneeskunde de aanvalstrategie volgt, volgt de orthomoleculaire geneeskunde een ondersteuningstrategie (d.m.v. natuurlijke stoffen) waarbij het lichaam aangezet wordt zich zelf te genezen. Het is nu zo dat reguliere en orthomoleculaire artsen niet veel van elkaar willen weten. Orthomoleculaire artsen zullen bijna nooit gebruik maken van effectieve farmaceutische geneesmiddelen, huisartsen en specialisten zullen bijna nooit vitamines voorschrijven om een ziekte te genezen. Bovendien hebben beide geneeskundige visies (orthomoleculair en regulier) hun sterke maar ook hun zwakke kanten. Diabetes type I is bijvoorbeeld orthomoleculair gezien niet te genezen. Een reguliere behandeling met insuline staat hier centraal. Op het gebied van preventie en behandeling van diabetische complicaties zijn er geen mogelijkheden op regulier gebied maar biedt de orthomoleculaire geneeskunde verschillende behandelingsmethoden.

In mijn visie zijn we veel beter af als we beide geneeswijzen combineren. Een goed voorbeeld hiervan is de ondersteuning van een neuropathiebehandeling met Alfa Liponzuur. Met alfa liponzuur kunnen we neuropathie als complicatie van diabetes voorkomen en de klachten van een bestaande neuropathie, in samenwerking met reguliere middelen, sterk verminderen.

In de volgende artikelen van deze serie zal ik proberen aan te geven hoe het ontstaan van diabetische complicaties voorkomen kan worden en hoe bestaande klachten kunnen worden verminderd. Alle behandelingsprotocollen zijn gebaseerd op informatie uit wetenschappelijke publicaties.

Diabetes is niet alleen maar "een suikerziekte"

De mens gebruikt voor zijn energievoorziening drie verschillende brandstoffen: koolhydraten, eiwitten en vetten. Deze brandstoffen worden in het lichaam verbrand (geoxideerd) waarbij de bio-energetische stof ATP (Adenosine Tri Fosfaat) wordt geproduceerd. ATP wordt gebruikt bij spierinspanningen maar ook voor een groot aantal andere processen in het lichaam waar energie voor nodig is.

ATP kan maar in hele kleine hoeveelheden worden opgeslagen. Bij een maximale inspanning is de voorraad ATP binnen enkele seconden uitgeput. Gelukkig is het lichaam in staat om brandstofvoorraden in de vorm van koolhydraten, eiwitten en vetten aan te leggen om in tijden van schaarste ook goed te kunnen functioneren. Om dit efficiënt te kunnen doen is het lichaam in staat om brandstof uit de ene groep om te zetten in brandstof die behoort tot een andere groep. Voorbeelden: glucose (koolhydraat) kan in zetmeel (glycogeen) of in vet (triglyerides) worden omgezet, en vet (via omzetting naar glycerol) in glucose, eiwitten (aminozuren) kunnen in glucose en vet worden omgezet. De lever speelt een cruciale rol in dit opslag en omzettingsproces. De alvleesklier (pancreas) bestuurt dit proces door de afgifte van de hormonen insuline en glucagon.

Diabetes, een stoornis die tot gevolg heeft dat er geen of te weinig insuline wordt gemaakt of waarbij de insuline minder effectief is, heeft dus gevolgen voor het functioneren van de lever, met name voor de opslag en omzettingsprocessen. Diabetes is dus een stoornis die niet alleen gevolgen heeft voor de koolhydraatverbranding (glucose metabolisme) maar ook voor de eiwit en vet verbranding. Moderne dieetvoorschriften die bij diabetes gebruikt worden houden daarom niet alleen rekening met de hoeveelheden koolhydraten die wordt gegeten maar kijken ook naar de hoeveelheden eiwitten en vetten.

Diabetes Type I en II

Je zou diabetes kunnen definiëren als een stoornis waarbij de alvleesklier niet in staat is om aan de insuline behoefte van het lichaam te voldoen. Binnen deze definitie kent diabetes vele vormen. Zo kan het zijn dat er helemaal geen insuline wordt aangemaakt (type I) of dat de celreceptoren niet meer zo gevoelig zijn voor insuline (type II). Insuline receptor resistentie of oude dag suiker noemt men dat. Het kan ook zo zijn dat de hoeveelheid geproduceerde insuline niet voldoende is in verband met overgewicht. Sommige vrouwen die in verwachting zijn kunnen ook tijdelijke diabetische klachten ondervinden. Ook kan het zijn dat de insuline die door de pancreas gemaakt wordt van slechte kwaliteit is of reeds door het lichaam wordt vernietigd voordat het zijn werk kan doen. Deze laatste twee aspecten zijn wat minder bekend.

Zo'n 2 tot 3 % Nederlanders lijdt aan suikerziekte: diabetes melitus. Wanneer er geen of te weinig insuline wordt gemaakt, wordt het glucosegehalte in het bloed te hoog. Mogelijke gevolgen zijn afwijkingen aan onder meer ogen, hart, bloedvaten, nieren en zenuwen. Daarom is het van belang dat diabetici hun bloedsuikerspiegel zo goed onder controle krijgen dat bijna normale waarden bereikt worden. Een goede uitgebalanceerde voeding is hier net zo belangrijk als een juiste keuze en juiste dosis van medicijnen.

Type I, insuline afhankelijke diabetes

Diabetes kan worden veroorzaakt door een auto-immuunreactie van het lichaam waarbij, waarschijnlijk door een stoornis van het immuunsysteem de bètacellen in de eilandjes van Langerhans worden vernietigd. Deze cellen zijn verantwoordelijk voor de productie van insuline. Hierdoor ontstaat diabetes type I.

Erfelijke aanleg (predispositie) voor deze vorm van diabetes kan een rol spelen. Externe factoren bepalen of de aandoening ook daadwerkelijk ontstaat. Als externe factoren worden o,a, virusinfecties en de consumptie van koemelk verdacht. Tegen het albumine (eiwit) uit koemelk kunnen antistoffen worden gevormd die ook kunnen reageren met de insuline producerende beta-cellen van de alvleesklier.

Het is te overwegen om kinderen uit families waarin diabetes type I voorkomt geen melk te geven.

Type I patiënten moeten hun bloedsuikerniveau d.m.v. insuline injecties zelf regelen. Deze vorm van diabetes treedt meestal op jonge leeftijd op. Deze kunstmatige bloedsuiker regulering is veel onnauwkeuriger dan de regulering door het lichaam zelf. Te hoge glucose niveaus en de daarbij horende hoge insuline correctie waarden zijn vaak niet te vermijden. Te hoge insuline niveaus maken de insuline receptoren op de celwand ongevoeliger voor deze signaalstof. Insuline resistentie noemt men dat. Een insuline receptor is het slot dat de cel afsluit voor glucose. Insuline is de sleutel die dit slot open maakt waardoor glucose de celwand kan passeren en in de cel verbrand kan worden.

Type II, (in eerste instantie) niet afhankelijk van insuline

Diabetes kan ook worden veroorzaakt doordat de patiënt door een stoornis altijd veel te veel insuline produceert. Hyperinsulinemie wordt dit genoemd. Vaak wordt dit veroorzaakt door een genetische afwijking (zit in de familie). Door deze overmaat aan insuline worden de celreceptoren op den duur minder gevoelig voor insuline. Hierdoor verslechtert het glucose transport van de bloedbaan naar de mitochondria (energie centrales in de cel) in de cel waardoor het bloedsuiker niveau omhoog gaat. De pancreas wil deze hoge bloedsuikerwaarde graag omlaag brengen en maakt daarom nog meer insuline aan waardoor de kans op insuline resistentie uiteindelijk alleen maar toeneemt. Het glucose niveau moet nu via medicijnen naar een acceptabel niveau worden terug gebracht. Dit wordt diabetes type II genoemd. Deze vorm van diabetes wordt vaak pas heel laat ontdekt, patiënten lopen er jaren onbehandeld mee rond, met alle gevolgen van dien. Een groot aantal van de type II diabetes patiënten gaat in een latere fase van de ziekte over op het gebruik van insuline omdat orale (via de mond) geneesmiddelen niet meer voldoende werken.

Insuline resistentie is ook een normaal proces dat optreedt als onderdeel van de veroudering. Oudedagsuiker wordt het daarom ook wel genoemd. De oorzaken van oudedagsuiker als verouderingsziekte zijn divers, deficiëntie van meerdere nutriënten waaronder chroom spelen waarschijnlijk een rol. Deze vorm van diabetes treedt vaak pas op na het 50ste levensjaar. Veranderen qua voeding en levensstijl is op die leeftijd vaak erg lastig. Dat maakt de behandeling er niet eenvoudiger op.

Type III, Nutritional diabetes, een medische hypothese

Helaas kan diabetes ook worden veroorzaakt door een langdurige verkeerde voeding met name door overmatig gebruik van geraffineerde koolhydraten. Suikers zijn een vorm van geraffineerde koolhydraten die heel snel als glucose in het bloed terecht komen. De laatste 10 jaar heeft de commercie de jongeren met succes weten te bereiken met een groot aantal "energie" producten waarin een grote hoeveelheid suiker of dekstro verwerkt is. In het commerciële verhaal wordt aangegeven dat het lichaam suiker nodig heeft voor de energie productie. Dat is complete nonsens, glucose wordt door de lever zelf gemaakt van eiwitten en vetten. Bij een goede voeding is extra suiker (dekstro) helemaal niet nodig. Sterker de suiker die in energie drankjes zit veroorzaakt vaak alleen maar problemen:

1. De geraffineerde suiker of dextrose is na consumptie binnen enkele minuten in de bloedbaan beschikbaar waardoor de pancreas heel snel moet reageren met een grote hoeveelheid insuline, veel sneller dan waarvoor hij ontworpen is (glucose gemaakt door de lever). Uitputting van de pancreas en insuline resistentie zijn het gevolg.
2. Overmatig suiker gebruik remt de werking van het immuunsysteem een grotere kans op infecties is het gevolg. Bijvoorbeeld een candida (gist) infectie in de darmen of een vaginale schimmelinfectie.
3. Overmatig suiker gebruik veroorzaakt vitamine deficiënties omdat suiker een groot aantal vitamines nodig heeft om verteerd te kunnen worden. Deze vitamines worden aan het lichaam onttrokken

Ruim 130.000 kinderen met diabetes type II

Volgens het VU medisch centrum neemt het aantal kinderen met diabetes in Nederland epidemische omvang aan. Één op de acht kinderen heeft overgewicht. Dat zijn er 400.000. Één van de drie kinderen met overgewicht heeft diabetes type 2 (ruim 130.000), een vorm van diabetes die vroeger alleen bij ouderen voorkwam. De overheid verwacht dat deze kinderen over 10 – 20 jaar ernstige ziekten zullen ontwikkelen en mogelijk vroegtijdig zullen sterven.

Mogelijke klachten die horen bij diabetes

• Bij suikerziekte is het glucosegehalte van het bloed zo hoog, dat de nieren niet meer in staat zijn om alle glucose tegen te houden. Een deel van de glucose in het bloed komt in de urine terecht en omdat glucose water aantrekt, zullen de nieren ook meer vocht doorlaten, zodat de hoeveelheid urine die dagelijks gevormd wordt veel groter is dan normaal. Ook ’s nachts gaat de vorming van urine door, waardoor men regelmatig met een volle blaas wakker kan worden.
• Doordat een overmatige hoeveelheid vocht als urine het lichaam verlaat, is er vaak - soms zelfs de hele dag - sprake van dorst. Verloren gegaan vocht moet immers worden aangevuld, om te voorkomen dat het lichaam uitdroogt. Het is dus niet zo dat men veel plast omdat men zo veel drinkt, maar juist omgekeerd.
• Moeheid en een gebrek aan energie zijn het gevolg van het tekort aan glucose in de weefsels. Wanneer er in de weefsels onvoldoende glucose is om te verbranden, kan men slechts ‘op halve kracht’ (of nog minder) functioneren.
• Anders dan bij diabetes type I (waarbij het gewicht meestal afneemt, ondanks een goede eetlust), is bij diabetes type II vaak sprake van gewichtstoename.
• Sufheid kan wijzen op een ernstige ontregeling waarbij er zich te veel ketonen (verzuring) in het bloed bevinden. Ook bij een hypo (veel te laag glucosegehalte van het bloed) kan sufheid optreden.
• Door het droger worden van de huid (als gevolg van het dagelijkse verlies van veel urine) kunnen kleine scheurtjes in de opperhuid ontstaan. Dit geeft aanleiding tot jeukklachten. Jeuk is dan ook een verschijnsel dat bij ernstiger vormen van diabetes vaak voorkomt. Als iemand last van jeuk heeft zonder dat daarvoor een huidziekte als oorzaak is aan te wijzen, moet men aan suikerziekte denken.
• Bij (zeer) hoge of sterk wisselende bloedglucosewaarden is het gezichtsvermogen vaak minder. Dit wordt veroorzaakt door de hierbij optredende veranderingen in de vochthoudendheid van de ooglens.
• Soms ontstaan er bij diabetes klachten over dubbelzien wanneer men een bepaalde kant op kijkt. Dit wordt veroorzaakt door een verlamming van één of meer oogspiertjes doordat een zenuw die de oogspiertjes bestuurt, is beschadigd.
• Door een te hoog bloedglucosegehalte kan de afweer tegen infecties verminderd zijn. Dit houdt waarschijnlijk verband met een verslechterde werking van witte bloedlichaampjes. De meest voorkomende infecties bij diabetes zijn:

Een normale gezonde retina

Oorzaken van diabetische complicaties

De vier belangrijkste oorzaken van diabetische complicaties

De oorzaak van diabetische complicaties wordt in vele wetenschappelijke artikelen uitvoerig beschreven. Iedereen is het er over eens dat een langdurige hyperglycemia (te hoge bloedsuikerwaarden) de basis vormt voor het ontstaan van complicaties. Er zijn nu verschillende theorieën die algemeen aanvaard zijn waarin beschreven wordt hoe diabetische complicaties hierdoor kunnen ontstaan.

In deze inleiding wordt uitgebreid aandacht besteed aan de oorzaken van diabetische complicaties omdat deze oorzaken in het vervolg van deze serie gebruikt gaan worden bij het vaststellen van de benodigde preventie en behandelingsprotocollen.

Verhoogde hoeveelheden vrije radicalen bij diabetes en een verminderde bescherming

Over de vrije radicaaltheorie is de meeste literatuur beschikbaar. Iedereen is het er over eens dat hyperglycemia het aantal geproduceerde vrije radicalen in het lichaam sterk verhoogd. Maar dat er bij diabetes ook sprake is van een verminderde afweer tegen vrije radicalen. Hierdoor is de schade enorm. Vrije radicalen zijn moleculen die een elektron te kort (of te veel hebben). Zij stelen een elektron (of geven er een af) aan een nabije gelegen molecuul. Hierdoor wordt de structuur van dit molecuul vernield en wordt het zelf ook een vrije radicaal. Een schadelijke kettingreactie is het gevolg. Bij diabetes patiënten worden niet alleen veel meer vrije radicalen geproduceerd (vooral bij patiënten die niet goed zijn ingesteld) maar is bovendien het verdedigingssysteem dat deze vrije radicalen moet neutraliseren (het anti-oxidantsysteem) verzwakt.

Het onderzoek van Van Dam en anderen van de afdeling Interne Endocrinologie van het Academisch Ziekenhuis in Utrecht (mei 2001) geeft mij de hoop dat de volgende generatie artsen en specialisten zullen begrijpen dat naast het stabiliseren van de bloedsuikerspiegel m.b.v. insuline of geneesmiddelen ook op andere gebieden ingegrepen moet worden. Van Dam heeft een literatuurstudie uitgevoerd en komt ook tot de conclusie dat de schade die wordt aangericht door vrije radicalen de belangrijkste oorzaak is van diabetische complicaties waaronder neuropathie. Hij concludeert ook dat uit dierproeven valt op te maken dat de inzet van anti-oxidanten (Vitamine C en E, alfa liponzuur) neuropathie kan worden voorkomen en bestaande klachten kunnen verminderen.

Het is jammer dat diabetes patiënten waarschijnlijk 15 - 20 jaar zullen moeten wachten tot deze nieuwe lichting moderne reguliere artsen de plaats heeft ingenomen van de huidige gevestigde orde en de inzet van anti-oxidanten standaard wordt bij de behandeling van diabetes.

Hogere niveaus aan gevaarlijke AGEs (HbA1c)

Ook is iedereen het er over eens dat een langdurige hyperglycemia een verhoogde productie van schadelijke AGEs (glucose eiwit verbindingen) tot gevolg heeft. Het HbA1c niveau is een goede maat voor de hoeveelheid geproduceerde AGEs. Hoe hoger de HbA1c hoe hoger de kans op het ontwikkelen van diabetische complicaties. Glycering is een ongewenste reactie tussen glucose moleculen en proteïnes (eiwitten). Glycering is een onderdeel van het natuurlijke verouderingsproces en is onder meer verantwoordelijk voor rimpels en bruine vlekken op de huid. De door glucose beschadigde proteïnes vormen uiteindelijk, na oxidatie (soort van roesten), de zogenaamde AGEs (Advanced Glycation End products).

De bepaling van de hoeveelheid HbA1c is een indirecte methode om de gemiddelde bloedglucosewaarden over een langere periode (2 à 3 maanden) na te gaan. Het principe van de bepaling is gebaseerd op het gegeven dat suikerachtige stoffen zich hechten aan hemoglobine (de rode bloedkleurstof in de rode bloedcellen, die de zuurstof transporteren) en dit dus ‘glyceren’. Bij het bloedonderzoek wordt gemeten welk percentage van de totale hoeveelheid hemoglobine (Hb) is veranderd in geglyceerd hemoglobine (HbA1c). Omdat dit geglyceerde hemoglobine gemiddeld 6 à 8 weken in het bloed blijft, geeft het over die periode een indruk van het gemiddelde bloedglucosegehalte. De normale waarde is meestal 4 - 6 procent.

Door een hoge waarde van de bloedsuiker ontstaan bij diabetes patiënten die niet goed zijn ingesteld meer AGEs dan bij gezonde mensen die geen diabetes hebben. Het aantal geproduceerde AGEs kan gemeten aan de hand van de HbA1c waarde. HbA1c geeft aan hoeveel hemoglobine cellen er vernield zijn door glucose moleculen. HbA1c kan gezien worden als een maat voor het glucoseniveau "verleden". Het zegt iets over de stabiliteit en de hoogte van glucose niveau over bijvoorbeeld de afgelopen 6 - 8 weken.

Retinopathie

AGEs zijn zeer gevaarlijk voor andere proteïnes in het lichaam. Als er veel AGEs in het lichaam worden geproduceerd neemt het aantal vrije radicalen explosief toe, waardoor weer meer schade wordt toegebracht. De hoeveelheid geproduceerde AGEs (HbA1c) kan ook gezien worden als een maat voor de snelheid van veroudering. AGEs dragen in hoge mate bij aan het ontstaan van diabetische complicaties in het algemeen en neuropathie in het bijzonder doordat ook eiwitstructuren die deel uitmaken van het zenuwstelsel beschadigt worden. Een sterk verhoogde waarde van HbA1c is een indicatie op een verhoogde kans op diabetische complicaties.

Fructosamine bepaling

Deze eiwitbepaling berust op hetzelfde principe als de bepaling van het HbA1c. Fructosamine is een eiwit in het bloed dat suikerachtige stoffen aan zich bindt. Omdat deze stof korter in het bloed blijft dan het HbA1c geeft het bepalen van de hoeveelheid fructosamine een idee van de bloedglucosewaarden van de laatste 2 à 3 weken. Een zeer nuttige meting om te weten of veranderingen in medicijngebruik of voeding effect hebben.

Cellulaire vergiftiging door polyhydroxy alcohol (sorbitol)

Problemen die worden veroorzaakt door een overmatige productie van een intracellulaire (binnen de cel) polyhydroxy alcohol (sorbitol) wordt ook gezien als een van de belangrijke oorzaken van diabetische complicaties.

De meeste cellen in ons lichaam hebben insuline nodig om de celwand doorlaatbaar te maken zodat glucose van uit de bloedbaan de mitochondria (energie centrales in de cellen) kan bereiken. Zenuwcellen, neurieten, werken anders. Zij kunnen glucose direct zonder tussenkomst van insuline uit de bloedbaan opnemen. Bij hoge bloedsuikerwaarden raakt de zenuwcel dan ook snel verzadigd met glucose. Binnen in de cel wordt glucose d.m.v. een enzym aldose reductase omgezet in polyhydroxy alcohol (sorbitol). Sorbitol hoopt zich in de zenuwcel omdat het niet makkelijk de cel kan verlaten. Door dit veel te hoge polyhydroxy alcohol niveau wordt de werking van de zenuwcel ernstig verstoord. Ook ontstaan er door dit hoge intracellulaire alcohol niveau extra schade door vrije radicalen. En tenslotte ontstaat er door het polyhydrox alcohol overschot een tekort aan myo-inositol een stof die betrokken is bij de elektrische geleiding van de zenuwcel.

Verhoogde hoeveelheden ontstekingsbevorderende cytokines

En tenslotte is men het er over eens dat er bij hyperglycemische diabetes patiënten meer ontstekingsbevorderende cytokines (signaalstoffen) worden geproduceerd dan bij gezonde mensen.

Referenties

1. Physiology And Pathophysiology text book/Blood glucose and diabetes
2. Diabetes mellitus, oxidative stress and advanced glycation endproducts, Bonnefont-Rousselot D, Beaudeux JL, Therond P, Peynet J, Legrand A, Delattre J, Laboratoire de Biochimie metabolique et clinique (EA 3617), Faculte de Pharmacie Paris 5, 4, avenue de l'Observatoire, F75270 Paris Cedex 06
3. Lipid Inflammatory Mediators in Diabetic Vascular Disease, Natarajan R, Nadler JL, Gonda Diabetes Research Center, Beckman Research Institute of City of Hope, Duarte Calif; and the Diabetes and Hormone Center of Excellence, University of Virginia School of Medicine, Charlottesville, Va.
4. High glucose-induced activation of protein kinase signaling pathways in vascular smooth muscle cells: a potential role in the pathogenesis of vascular dysfunction in diabetes (review), Srivastava AK, Research Center, Centre Hospitalier de l'Universite de Montreal, Hotel-Dieu - CHUM, Montreal (Quebec) H2W 1T8, Canada.
5. Biochemical pathways for microvascular complications of diabetes mellitus, Setter SM, Campbell RK, Cahoon CJ, Department of Pharmacotherapy, College of Pharmacy, Washington State University/Elder Services, Spokane, WA, USA. ssetter@smhca.org
6. Biochemistry and molecular cell biology of diabetic complications, Brownlee M, Department of Medicine, Diabetes Research and Training Center, Albert Einstein College of Medicine, Bronx, New York, 10461, USA. brownlee@aecom.yu.edu
7. Oxidative stress and diabetic neuropathy: pathophysiological mechanisms and treatment perspectives, van Dam PS, Department of Internal Medicine and Endocrinology, University Medical Center, Utrecht, The Netherlands. P.S.vanDam@digd.azu.nl

Is er één algemene theorie mogelijk?

Er zijn onderzoeken beschikbaar waarin beschreven staat dat er één algemene theorie aan de hierboven beschreven oorzaken ten grondslag licht. Een algemene theorie die de meeste kans heeft is de theorie dat de oorzaak van diabetische complicaties gezocht moet worden in een door hyperglycemia verstoorde energie productie in de mitochondria (energie centrales binnen de cel). In dit systeem wordt zuurstof gebruikt voor de verbranding van vetten en glucose. Hierbij komen instabiele stoffen vrij die “Reactive Oxigen Spicies” (ROS) worden genoemd. Een langdurige hyperglycemia verhoogd kennelijk het vrijkomen van deze onstabiele ROS radicalen met als gevolg dat het anti-oxidantsysteem van de patiënt wordt overbelast. Het is nog niet geheel duidelijk of deze algemene theorie door alle wetenschappers geaccepteerd gaat worden.

Referenties

1. The missing link: a single unifying mechanism for diabetic complications`, Nishikawa T, Edelstein D, Brownlee M, Department of Metabolic Medicine, Kumamoto University School of Medicine, Japan.
2. Pathophysiological mechanisms of diabetic angiopathy, Hammes HP, 5th Medical Department, University Hospital Mannheim, Faculty of Clinical Medicine Mannheim, University of Heidelberg, Theodor-Kutzer-Ufer 1-3, 68167, Mannheim, Germany. hans-peter.hammes@med5.uni-heidelberg.de

Vaatstelselproblemen zijn het gevolg

Er is ook veel onderzoek beschikbaar dat aantoont hoe de hierboven beschreven problemen bij diabetes patiënten verantwoordelijk zijn voor een groot aantal hart en vaatziekten. Er worden in wetenschappelijk onderzoek beschreven dat er bij hyperglycemische diabetes patiënten zowel micro (haarvaten) als macrovasculaire (aderen) problemen kunnen ontstaan. Microvasculaire problemen zijn vervolgens weer de oorzaak van complicaties als herseninfarct, retinopathie, nefropathie en neuropathie. Macrovasculaire problemen veroorzaken in sommige gevallen een hartinfarct.

Regelmatig terugkerende hoge bloedsuikerwaarden veroorzaken bij diabetes patiënten problemen in de bloedsomloop. Er treedt vaak een verharding van de vaatwand op waardoor o.a. de bloeddruk niet meer goed geregeld kan worden. Vaten en haarvaten raken beschadigd en de doorstroming van het bloed vermindert. Een vermindering van de doorstroming van bloed in de haarvaten rond de zenuwcellen veroorzaakt problemen op het gebied van de aanvoer van zuurstof en voeding en de afvoer van afvalstoffen. Neuropathie is dan het gevolg. Klachten treden vaak het eerst op in lichaamsextremiteiten zoals handen en voeten.

Deze vasculaire problemen vormen ook de basis van alle bij diabetes optredende complicaties zoals retinopathie, nefropathie en hart en vaatziekten.

Referenties

1. Pathophysiological mechanisms of diabetic angiopathy, Hammes HP, 5th Medical Department, University Hospital Mannheim, Faculty of Clinical Medicine Mannheim, University of Heidelberg, Theodor-Kutzer-Ufer 1-3, 68167, Mannheim, Germany. hans-peter.hammes@med5.uni-heidelberg.de
2. Clinical significance of blood glucose levels in the pathogenesis of (atherosclerotic) macroangiopathy, Simon K, Siofok Varos Korhaz-Rendelointezete, Belgyogyaszati Osztaly
3. Mechanisms of oxidative stress in diabetes: implications for the pathogenesis of vascular disease and antioxidant therapy, Pennathur S, Heinecke JW, Department of Medicine, Division of Metabolism, Endocrinology, and Nutrition, University of Washington, Seattle WA 98195, USA. spenath@u.washington.edu

Soorten diabetische complicaties

Voorkomen is beter dan genezen, voorkomen is goedkoper dan genezen

Perifere neuropathie

Neuropathie is een stoornis in de functie van het perifere zenuwgestel. Het veroorzaakt klachten zoals: tintelingen, doof gevoel, verlamming en pijn. Ons zenuwstelsel bestaat uit twee gedeelten: het centrale zenuwstelsel (CZS) en het perifere zenuwstelsel (PZS). Het CZS wordt gevormd door de hersenen en het ruggenmerg. Het PZS is opgebouwd uit zenuwen die zich vertakken van uit het CZS, bijvoorbeeld naar de handen en de voeten, maar ook naar organen als hart, lever en longen. Neuropathie is een ziekte van het PZS, het wordt dan ook vaak perifere neuropathie genoemd. Een onstabiele of te hoge bloedsuiker instelling is de voornaamste reden van neuropathie bij zowel type I als II diabetes patiënten. Hierdoor vermindert de doorbloeding van haarvaten en krijgen zenuwcellen minder voeding via de bloedsomloop en ontstaat er veel meer schade door vrije radicalen en worden zenuwcellen vergiftigd door een ophoping van polyhydroxy alcohol.

Gevolgen neuropathie

Retinopathie

Een van de meest veelvuldig voorkomende afwijkingen is de aantasting van het netvlies van de ogen, retinopathie genoemd. Retinopathie is een vorm van aantasting van de kleine slagadertjes en haarvaten van het oog. In de eerste 5 jaar van de diabetes komen deze afwijkingen maar zelden voor, maar in de verdere loop van de diabetes ontwikkelt bijna iedereen met diabetes wel enige mate van retinopathie. Gelukkig zijn de afwijkingen meestal mild, en -indien nodig- tegenwoordig goed te behandelen. Toch zijn in de Westerse wereld oogafwijkingen ten gevolge van diabetes mellitus de meest voorkomende oorzaak van blindheid.

Nefropathie

De nieren filteren uw bloed en voeren de afvalstoffen af in de urine. Het filtersysteem van de nieren bestaat uit miljoenen bloedvaten. Een hoge bloedsuikerspiegel en hoge bloeddruk kunnen deze bloedvaatjes beschadigen. In dat geval kunnen de nieren uw bloed niet goed filteren en komen er eiwitten in de urine. Dit noemen we nefropathie. Meestal treden de symptomen pas in een laat stadium op, maar de afwijking kan worden opgespoord en behandeld. Laat daarom elk jaar uw bloed en urine controleren. Iemand met diabetes heeft 17 keer meer kans op nierproblemen dan iemand zonder diabetes. Omdat de symptomen van nefropathie pas optreden als de ziekte in een vergevorderd stadium is, kunt u het beste uw urine laten controleren op micoralbuminurie. Microalbuminurie is een vroege indicatie van nierziekte. Door controle kan de nefropathie in een vroeg stadium worden gediagnosticeerd, zodat behandeling de ontwikkeling van de ziekte kan afremmen of zelfs voorkomen. Type 1 patiënten wordt aanbevolen zich vanaf vijf jaar na de diagnose te laten controleren op microalbuminurie. Patiënten met type 2 diabetes kunnen zich het beste jaarlijks laten controleren vanaf het moment dat de diabetes is gediagnosticeerd.

Dermopathie

Hart en vaatziekten

Sommige mensen hebben een groter risico op het krijgen van een hart en vaatziekte dan anderen. Diabetes patienten behoren tot de risicogroep. Als u diabetes heeft en een van de volgende aspecten voor u van toepassing is loopt u als diabetes patient een extra groot risico op het verkrijgen van een hart en vaatziekte:

• Eén van uw ouders ontwikkelde voor het 60ste levensjaar een hart en vaatziekte (erfelijke factor)
• Roken en in iets mindere mate mee roken
• Overgewicht
• Hoge bloeddruk
• Verkeerde voeding
• Chronische stress
• Te weinig beweging
• Vrouwen die een hormoontherapie toepassen en in mindere mate vrouwen die de anticonceptiepil gebruiken.

Overgewicht

De belangrijkste taak van de nieuwe hoogleraar jeugdgezondheidszorg dr. Remy Hirasing (VU medisch centrum te Amsterdam), is de strijd tegen overgewicht (obesitas) bij jongeren. Als niet snel wordt ingegrepen, zullen heel wat zwaarlijvige kinderen - als extra complicatie - diabetes type 2 krijgen. Met kans op blijvende schade afwijkingen aan oog, nier, hart- en vaten. Overgewicht veroorzaakt diabetes, maar ook het omgekeerde is ook waar, diabetes patiënten hebben een grotere kans om overgewicht te krijgen.

Parodontitis

Tandvleesontsteking wordt veroorzaakt door neerslag van tandplaque. Mensen met diabetes en zwangere vrouwen krijgen sneller tandvleesontsteking. Tandvleesontsteking is gewoonlijk pijnloos. Als er echter niets aan wordt gedaan kan het leiden tot parodontitis. Hierbij is buiten het tandvlees ook het steunweefsel rond de tand aangedaan. Sommige onderzoekers denken dat tandvlees problemen ook insuline resistentie veroorzaakt. Een goede reden om hier wat aan te doen.

Impotentie

Diabetes en andere chronische aandoeningen die de bloedvaten, zenuwen en onwillekeurig zenuwstelsel aantasten zijn vaak de oorzaak van impotentie. Bij mannen met diabetes kunnen erectiestoornissen ontstaan door aantasting van de bloedvaten in de zwellichamen van de penis. Mannen met impotentieklachten hebben veel meer kans om een nog niet ontdekte diabetes te hebben dan anderen, en een bloedsuikertest zou zeker moeten worden uitgevoerd.

Dermopathie

De huidafwijkingen die bekend staan als diabetische dermopathie of suikerplekken vormen het meest algemeen voorkomende huidprobleem bij mensen met diabetes. Ongeveer de helft van de patiënten met diabetes heeft er in meer of mindere mate last van. Het zijn ovale rode plekken van 0,5 tot 1 cm groot die vooral ontstaan aan de scheenbenen. Het begint als kleine rode verhevenheden, die na verloop van dagen vlak worden en een lichte schilfering vertonen. Uiteindelijk verdwijnt de plek met achterlating van een bruine vlek. De plekken ontstaan waarschijnlijk door beschadiging van de allerkleinste bloedvaatjes in de huid door de diabetes en kunnen een voorbode zijn van neuropathie

Diabetes webforum

Ik heb voor diabetes patiënten een diabetes webforum op gezet. Het forum kan door diabetes patiënten gebruikt worden om ervaringen uit te wisselen, van elkaar te leren en elkaar te helpen bij de behandeling van neuropathie. Bovendien worden in dit forum alle resultaten gemeld die diabetes patiënten behalen met de behandeling van neuropathie.

Orthomoleculaire ondersteuning door artsen en therapeuten

Dr. Dankmeijer heeft mijn artikelenserie gelezen en suggesties gedaan voor verbetering. Patiënten kunnen, als zij dat willen, in overleg met hem de neuropathie behandeling, zoals hier wordt beschreven, uitvoeren.

Dr. H.F. Dankmeijer
Regulierenring 9
3981 LA Bunnik [route]
Telefoon: 030 6594646

Uw keuze:

pilliewillie.nl > diabetische complicaties

Ondersteun mijn werk en plaats een link naar deze pagina en naar www.pilliewillie.nl

Copyright © pilliewillie.nl

Site Map Contact

• Home
• Resultaten
• Forum
• Online therapeut
• Gratis informatie
• Zoeken
• Contact

• Neuropathie
• Retinopathie
• Nefropathie
• Bloedsuiker stabilisatie

• Zoek een orthomoleculair arts of therapeut